Hermann Hesse›Poezii
(3 texte)Hermann Hesse (n. 2 iulie 1877, Calw, Germania – d. 9 august 1962, Montagnola, Elveția) scriitor german, laureat al Premiului Nobel pentru Literatură Biografia completă →
Message
Jill. Fred phoned. He can\'t make tonight. He said he\'d call again, as soon as poss. I said (on your behalf) OK, no sweat. He said to
Poetul Și Timpul Său
Fidel eternelor imagini, contemplate Constant, tu stai de faptă-ori jertfă pregătit, Dar într-un timp lipsit de-onoare, ești lipsit De-amvon
Texte în alte limbi:
Nella Nebbia
E\' strano vagare nella nebbia! Solo è ogni cespuglio e pietra, Nessun albero vede l\'altro, Ognuno è solo. Pieno di amici era per me il
LA FLÛTE (« Flötenspiel »)
Maison, la nuit, dans les branchages; Fenêtre où luit un doux reflet. Invisible au fond des ombrages, Là-bas un flûtiste jouait Une très
Im Nebel
Seltsam, im Nebel zu wandern! Einsam ist jeder Busch und Stein. Kein Baum sieht den andern, Jeder ist allein. Voll von Freunden war mir
Die Stunde
Es war noch Zeit; ich konnte gehn, Und alles wäre ungeschehn, Und alles wäre rein und klar, Wie es vor jenem Tage war! Es mußte sein. Die
Besinnung
Göttlich ist und ewig der Geist. Ihm entgegen, dessen wir Bild und Werkzeug sind, Führt unser Weg; unsre innerste Sehnsucht ist: Werden wie Er,
ELISABETH (« Elisabeth (111) »)
Ainsi qu’un blanc nuage Dans l’azur apparaît, Tu es blanche, lointaine Et belle, Elisabeth. Le nuage s’efface, Tu n’as souci de lui, Mais
CHANSON D’AMOUR (« Liebslied »)
Je suis le cerf, toi le chevreuil, Tu es l’oiseau, moi le tilleul, Toi le soleil et moi la neige, Tu es le jour et moi le rêve. La nuit, des
JOUR DE PRINTEMPS (« Frühlingstag »)
Vent dans les buissons, chant d’oiseau, Haut dans l’azur baignant le monde, Passe un nuage, fier vaisseau; Je rêve d’une femme blonde, Je rêve au
Kennst du das auch?
Kennst du das auch, daß manchesmal Inmitten einer lauten Lust, Bei einem Fest, in einem frohen Saal, Du plötzlich schweigen und hinweggehn mußt?
A sera
A sera vanno le coppie di amanti lentamente attraverso il campo, donne sciolgono i loro capelli, commercianti contano i soldi, sul giornale
PAPILLON BLEU (« Blauer Schmetterling»)
Bleu reflet qui s’irise, Un papillon nacré Emporté par la brise Luit, brille, disparaît. Tel, d’une aile légère, Le bonheur est venu Puis a,
Grincement d’une branche tordue
Rameau déchiqueté, tordu, Lançant là depuis mainte année Au vent son chant sec et bourru, Sans plus de feuilles ni d’écorce, Las de cette vie
CHÊNE AMPUTÉ (« Gestutze Eiche»)
Pauvre arbre, comme ils t’ont taillé! Quelle étrange et triste figure! Tu n’es plus, cent fois cisaillé, Que défi, que volonté pure. Comme toi
SANS TOI (\"Ohne dich\")
Mon oreiller me dévisage dans la nuit Exsangue comme une pierre tombale Jamais je n’envisageais qu’il serait si cruel D’être seul Sans pouvoir me
Liebe
Wieder will mein froher Mund begegnen Deinen Lippen, die mich küssend segnen, Deine lieben Finger will ich halten Und in meine Finger spielend
Doch heimlich dürsten wir ...
Anmutig, geistig, arabeskenzart Scheint unser Leben sich wie das von Feen In sanften Tänzen um das Nichts zu drehen, Dem wir geopfert Sein und
Weil ich dich liebe
Weil ich dich liebe, bin ich des Nachts So wild und flüsternd zu dir gekommen, Und dass du mich nimmer vergessen kannst, Hab ich deine Seele
ODE À HÖLDERLIN
Je reviens vers toi empli de gratitude, ami de ma jeunesse, Bien des soirs, à cette heure où, parmi les lilas Du jardin endormi, Veille sel le
ROSE BLANCHE AU CRÉPUSCULE
(« WEISSE ROSE IN DER DÄMMERUNG») Ton visage triste penche Sur les feuilles, vers la mort, Essaimant, lumière blanche, De pâles rêves
SYMBOLES (Gleichnisse »)
Mon amour est la barque paisible Que les coups d’une rame insensible Poussent vers le ressac, près du bord. Mon amour est la vive
LES PREMIÈRES FLEURS (« Die ersten Blumen »)
Là-bas, près du ruisseau, Où les saules rouges vers l’eau Penchent leur front, en abondance Des fleurs d’or ont ouvert les yeux. Pour moi qui dès
UN VIOLON DANS LES JARDINS(« Eine Geige in den Gärten »)
Partout aux vallons d’alentour La chanson des merles résonne Et mon cœur, de chagrins si lourd, Jusqu’à l’aube songe, frissonne. L’heure
