Pirmith Bileaua easti tu sac

Unâ searâ cându ntunică ghini, un huryeat ș-trițea prit cali ti acasâ. Di-anumirea avea aspindzuratâ un sac gol. Pi ningâ cali vidzu un mușat bâhce. Tu bâhce criștea un mari praș. Huryeatlu ș-dzâsi: „Ti ți s-neg gol acasâ? Tora easti noapti, nu ari cari s-mi veadâ. Va l-umplu saclu cu prași.” Dzâsi ași ș-intră tu bâhce. Acâță s-tragâ di prași și s-âl’i arâdâpseascâ tu sac. Tu ațea oarâ tricu nicuchirlu a bâhcelui. Âl vidzu huryeatlu cum âl’i zmuldzi di tu arâdâținâ prașl’i și lu ntribă: - E, bre! Þi cafțâ ația? Huryeatlu apândâsi: - Ași mi-adusi vimtul! - A ti ți ti țân’i di prași? ntribă nicuchirlu. - S-nu mi l’ia iara vimtul! apândâsi huryeatlu. Nicuchirlu a bâhcelui lu ntribă diznău: - A ți țâ easti ațea tu sac? Huryeatlu nu-avea iu, eara acâțat tu furlâchi ș-tu minciunâ ș-apândâsi jilos: - E, tu sac easti bileaua.