"primeiro poema de Miguel Santiago de Amaradia para donzela Ana Maria Munez" – 4123 rezultate
0.04 secundeMeilisearchConcha Mendez Cuesta
Concepción Méndez Cuesta (Madrid, 27 de julio 1898 - México, diciembre 1986), poeta española de la Generación del 27. Se educó en un colegio francés cuya influencia se observó en sus primeros versos. Concha fue una joven arriscada, campeona de natación y gimnasta, al igual que su muy machista primer novio, Luis Buñuel, al que conoció veraneando en San Sebastián, con 19 años. Durante cinco años serán novios, hasta que ella se hartó del insufrible carácter de él. Fue en efecto una joven muy liberal, que se marchó de casa a la aventura cruzando océanos sólo por el placer de conocer mundo y cambiar de aires (en 1919 viajó a Londres, Buenos Aires y Montevideo en 1929), y en eso su carácter era similar al de su amiga de correrías, la pintora Maruja Mallo, de la que sólo se han destacado sus barrabasadas juveniles y sus amoríos con Miguel Hernández, entre otros famosos de la época. Durante la Guerra Civil colabora con distintos poemas en Hora de España y residió en Inglaterra, Francia y...
0 poezii, 0 proze
Gil Vicente
Gil Vicente (1465 — 1536) este considerat primul mare dramaturg portughez. Activitatea sa literară este cuprinsă între anii 1502 și 1536. Gil Vicente (1465? — 1536?) é geralmente considerado o primeiro grande dramaturgo português, além de poeta de renome. Há quem o identifique com o ourives, autor da Custódia de Belém, mestre da balança, e com o mestre de Retórica do rei Dom Manuel. Enquanto homem de teatro, parece ter também desempenhado as tarefas de músico, actor e encenador. É frequentemente considerado, de uma forma geral, o pai do teatro português, ou mesmo do teatro ibérico já que também escreveu em castelhano - partilhando a paternidade da dramaturgia espanhola com Juan del Encina. A obra vicentina é tida como reflexo da mudança dos tempos e da passagem da Idade Média para o Renascimento, fazendo-se o balanço de uma época onde as hierarquias e a ordem social eram regidas por regras inflexíveis, para uma nova sociedade onde se começa a subverter a ordem instituída, ao...
1 poezii, 0 proze
Alphonsus de Guimaraens
Alphonsus de Guimaraens (Ouro Preto MG, 1870 - Mariana MG, 1921) formou-se bacharel em Direito, em 1894, em Ouro Preto. Na época já colaborava nos jornais Diário Mercantil, Comércio de Săo Paulo, Correio Paulistano, O Estado de S. Paulo e A Gazeta. Em 1895 tornou-se promotor de Justiça em Conceiçăo do Serro MG e, a partir de 1906, Juiz em Mariana MG, de onde pouco sairia. Seu primeiro livro de poesia, Dona Mística, 1892/1894, foi publicado em 1899, ano em que também saiu o Setenário das Dores de Nossa Senhora. Câmara Ardente, cujos sonetos atestam o misticismo do poeta. Em 1902 publicou Kiriale, sob o pseudônimo de Alphonsus de Vimaraens. Sua Obra Completa seria publicada em 1960. Manteve contato com Álvaro Viana, Edgar Mata e Eduardo Cerqueira, poetas simbolistas da nova geraçăo mineira, e conheceu Cruz e Souza. Considerado um dos grandes nomes do Simbolismo, e por vezes o mais místico dos poetas brasileiros, Alphonsus de Guimaraens tratou em seus versos de amor, morte e...
1 poezii, 0 proze
Alfonso Costafreda
Alfonso Costafreda (n. en Tárrega, provincia de Lérida en 1926 y fallecido en Ginebra, Suiza, en 1974) fue un poeta y traductor español. Costafreda arribó a Madrid a fines de la década de 1940, para estudiar Derecho. Es en esta época que comienza a escribir. En Madrid, entabló amistad con varios poetas de la llamada generación del 50, como Blas de Otero y Vicente Aleixandre. En 1948 se desplazó a Barcelona, donde trató con autores como Gil de Biedma, Carlos Barral y Josep Maria Castellet. En 1943 se publica su primer poema, Selva de vida, en la revista Espadaña. Debido a su labor como funcionario y traductor de las Naciones Unidas tuvo que alejarse de España, lo que le confirió a su obra características particulares dentro de este grupo de poetas. Se suicidó en Suiza en 1974, donde desde 1955 se encontraba trabajando para la OMS. La obra de Costafreda se nota influenciada por poetas de la generación del 27, y algunos más antiguos a esta generación, como ser Antonio...
2 poezii, 0 proze
Francisco de Rioja
Francisco de Rioja (Sevilla, 1583 - Madrid, 1659), poeta y erudito español del Barroco. Se licenció en leyes, se ordenó y fue canónigo de la catedral de Sevilla; fue renombrado teólogo y jurista, y amigo y protegido del Conde de Sanlúcar y Duque de Olivares don Gaspar de Guzmán, a cuyo servicio entró desde 1624; a su caída le acompañó al destierro en Loeches primero, y después en Toro. Fallecido el Conde-Duque, se retiró a Sevilla cansado y desengañado de las fortunas de la Corte. El Cabildo sevillano le designó entonces agente suyo en Madrid (1654), con cuyo cometido tuvo que volver a residir en la capital, y allí murió el 28 de agosto de 1659. Mantuvo relación literaria con Lope de Vega, Juan Pérez de Montalbán, Cervantes y muchos personajes de la aristocracia; fue bibliotecario de Felipe IV y cronista de Castilla. Durante largo tiempo su fama le halagó suponiéndole autor de dos de los grandes monumentos de la lírica de su tiempo, la Canción a las ruinas de Itálica,...
1 poezii, 0 proze
Jaime Gil de Biedma
Jaime Gil de Biedma y Alba (Nava de la Asunción, Segovia, 13 de noviembre de 1929 - Barcelona, 8 de enero de 1990) fue un poeta español, uno de los autores más importantes de la Generación del 50. Nacido en 1929 el seno de una familia de la alta burguesía castellana, su padre se trasladó a Barcelona para trabajar en la Compañía de Tabacos de Filipinas. El que fuera su despacho puede ser visitado hoy en día en el Hotel 1898 en La Rambla de Barcelona. Gil de Biedma estudió Derecho en Barcelona y en Salamanca, donde obtuvo la licenciatura en dicha materia. Su poesía evoluciona desde los primeros poemas intimistas de Las afueras al compromiso social de Compañeros de viaje. Al mismo tiempo es una poesía que evita constantemente el surrealismo y busca la contemporaneidad y la racionalidad a toda costa a través de un lenguaje coloquial, si bien desnudo de toda referencia innecesaria. Verdadero exponente de lo que se suele denominar una doble vida, Biedma desarrolla actividades...
1 poezii, 0 proze
Friedrich Holderlin
Poeta, novelista y dramaturgo alemán nacido en Lauffen am Neckar, Württemberg, en 1770. Al terminar estudios primarios en Denkendorf ingresó a la Universidad de Tübingen donde obtuvo el Master en Teología. En 1793 publicó sus primeros poemas con la ayuda de Friedrich von Schiller quien además fue su amigo y protector. Fue traductor de Sófocles y Píndaro y autor de una valiosa obra poética y dramática que lo convirtió en el más grande representante del romanticismo alemán. Después de sostener un romance con la esposa de un rico banquero, Susette Gontard, inspiradora de sus \"Poemas a Diotima\", se radicó en Hamburgo donde produjo una parte importante de su obra, de la que se destaca su novela \"Hyperión\" y la colección de poemas \"La esperanza\". A partir de 1802, aquejado por los primeros síntomas de una grave esquizofrenia, regresó a Tübingen y vivió hasta su muerte protegido en la casa de un carpintero. Falleció en junio de 1843.
5 poezii, 0 proze
Enrique Lihn
Enrique Lihn Carrasco, poeta, dramaturgo, novelista, crítico y dibujante chileno. Enrique Lihn nació el 3 de septiembre de 1929 en Santiago de Chile. Realizó sus estudios básicos en el Saint George College y posteriormente en el Colegio Alemán. El año 1942 ingresó a la Escuela de Bellas Artes de la Universidad de Chile, para estudiar dibujo y pintura. En 1949 publicó su primer libro de poemas, titulado Nada se escurre. En 1960 nació su única hija, Andrea Lihn Mingram. En 1963 publicó el que consideraba su primer libro valedero, \"La pieza oscura\". (Solía omitir la mención de sus libros anteriores, \"Nada se escurre\" y \"Poemas de este tiempo y de otro\", de 1956). \"La pieza oscura\" fue traducida al francés y publicada en París (Pierre Jean Oswald Editeur) en 1972, con ilustraciones de Roberto Matta; una antología de su poesía, traducida al inglés, fue publicada por New Directions en Nueva York bajo el título \"The Dark Room and other poems\" en 1978. Junto a Nicanor Parra,...
2 poezii, 0 proze
Gonzalo Rojas
Gonzalo Rojas (1917) Poeta nacido en Lebu, Chile. Inicia su itinerario poético como miembro del grupo surrealista Mandrágora entre los años 1939 y 1941. En 1948 publica su primera colección de poemas, La miseria del hombre. Después siguieron Contra la muerte (1964), Oscuro (1977), Transtierro (1979), Del relámpago (1981), 50 poemas (1982), El alumbrado (1986), Materia de testamento (1988), Desocupado lector (1990), Río turbio (1996), y dos recopilaciones: Antología de aire (1991) y Poesía selecta (1997). Ha recibido el Premio de la Sociedad de Escritores de Chile, el Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana (1992) y el Premio José Hernández (1997), además del Premio Octavio Paz de Poesía y Ensayo (1998) y el Premio Cervantes (2003). Pertenece a la dinastía de los más intensos poetas en lengua española y su obra parca y rigurosa discurre incesante desde 1938. Ha sido traducido al francés, inglés, alemán e italiano entre otras lenguas. © epdlp * Pero yo soy el viento que sopla sobre...
15 poezii, 0 proze
Raúl González Tuñón
Raúl González Tuñón nació en Buenos Aires, el 29 de marzo de 1905, y falleció en la misma ciudad, en 1974. Poeta, periodista, viajero, militante comunista. A partir de 1922 comienza a publicar sus primeros versos en revistas de la época: "Inicial", "Proa", "Martín Fierro". Compartió con el grupo de Florida, los experimentos formales, y con el de Boedo, la preocupación social, que fue acentuándose con el tiempo. Entre sus libros se cuentan: El violín del diablo (1926), el inicial; Miércoles de ceniza (1928), en los que se animan tipos y parajes suburbanos; La calle del agujero en la media (1930), revelación poética de París; El otro lado de la Estrella; Todos bailan, poemas de Juancito Caminador (ambos en 1934); La rosa blindada (1936), poesía política, al que siguen otros del mismo carácter; Primer canto argentino (1945); Todos los hombres del mundo son hermanos (1954); A la sombra de los barrios amados (1957); Demanda contra el olvido (1963).
7 poezii, 0 proze
primeiro poema de Miguel Santiago de Amaradia para donzela Ana Maria Munez
de mihai amaradia
Ca să deslușim lucrurile mai pe larg, după două ispititoare nelămuriri, ultima premeditată îndelung de donzela Elisea, dom Miguel sfredelea cu privirea același corp ceresc numit Dumnezeu, femeile cu...
Fluture bezmetic pe lampă
de Mihai Leoveanu
Cât de puțin îmi trebuie, Doamne, să ajung în al șaptelea cer fâlfâind aripile nasului în respirație accelerată - fluture bezmetic pe lampă… M-am sculat de cu noapte. Am spălat cu Axion vasele...
Artgothica 2012
de dan herciu
Comunicat de presă Asociația Culturală Artgothica anunță decernarea Premiilor Naționale pentru Poezie „Mircea Ivănescu”. Evenimentul va avea loc în cadrul Taberei Internaționale de Poezie...
Bunul prieten al sonetului, Shakespeare
de Ionescu Miki-Dan
Bunul prieten al sonetului de Dan Ionescu În topul târgului librorum Gaudeamus din 2010 de la Craiova, cartea Sonetele lui Shakespeare, apărută la editura Scrisul Românesc, a fost lansată în prezența...
Poem de prisos și de primăvară
de Adriana Lisandru
nu mai sunt tânără. dar dacă niciodată n-am fost? în fond, se înseamnă tinerețea? în locul ei zboară acum imagini ca niște artificii ca niște licurici un drum spre casă într-o noapte senină de iarnă...
Poem de prisos și de primăvară
de Adriana Lisandru
nu mai sunt tânără. dar dacă niciodată n-am fost? în fond, se înseamnă tinerețea? în locul ei zboară acum imagini ca niște artificii ca niște licurici un drum spre casă într-o noapte senină de iarnă...
Poem de prisos și de primăvară
de Adriana Lisandru
nu mai sunt tânără. dar dacă niciodată n-am fost? în fond, se înseamnă tinerețea? în locul ei zboară acum imagini ca niște artificii ca niște licurici un drum spre casă într-o noapte senină de iarnă...
Poem de prisos și de primăvară
de Adriana Lisandru
nu mai sunt tânără. dar dacă niciodată n-am fost? în fond, se înseamnă tinerețea? în locul ei zboară acum imagini ca niște artificii ca niște licurici un drum spre casă într-o noapte senină de iarnă...
Poem de prisos și de primăvară
de Adriana Lisandru
nu mai sunt tânără. dar dacă niciodată n-am fost? în fond, se înseamnă tinerețea? în locul ei zboară acum imagini ca niște artificii ca niște licurici un drum spre casă într-o noapte senină de iarnă...
Poem de prisos și de primăvară
de Adriana Lisandru
nu mai sunt tânără. dar dacă niciodată n-am fost? în fond, se înseamnă tinerețea? în locul ei zboară acum imagini ca niște artificii ca niște licurici un drum spre casă într-o noapte senină de iarnă...
