Gelesin

uzun kolların yumuşak, parmaklarınla gelesin kaldırarasın omuzlarımdan güvensizlik hırkasını tenimin reddettigi harmani ipek entarimin düğmelerini çözesin açasın yüzümdeki kalp acıtan peceyi yalnızca sana ait bu dudakları öpesin parmaklarımı, kollarımı boynumu ve kulaklarımı istimlak eden mücevherleri söküp atasın elleyesin giysimin kumaşını ve tüm kuşkulardan arındırasın yeniden doğmuş gibi lavanta kokan omuzlarımdan öpesin güney’e kayarak simlerini bu dünyanın sökesin nefreti ve önyargıyı belimden aşağıya kaydırasın sonra bırakasın yere çıplak kalana dek soyasın bu lekeli ve kötü dünyadan ta ki doğduğum güne kadar, hic el degmemis/kirlenmemis lekesiz bu çıplak kadını azat edesin Havva’nın utangaçlığında doğsun yeniden Akdenizin köpüklerınde Afrodit gibi önünde özgürce sevgi dolu sarasın erisin kollarında. Günsel Djemal 16/6/2009